Niechęć do określonych potraw może mieć różne przyczyny: smak, zapach, temperaturę, teksturę, doświadczenia związane z jedzeniem, trudności ruchowe albo problemy medyczne. NHS wskazuje, że dzieci autystyczne mogą silnie reagować na tekstury i inne cechy jedzenia. ASHA opisuje zaburzenia karmienia i połykania jako obszar wymagający oceny wielu elementów oraz często współpracy interdyscyplinarnej.
W szkole najważniejsza jest obserwacja i bezpieczeństwo. Nauczyciel może zanotować, że dziecko regularnie odmawia wszystkich produktów o określonej konsystencji, długo przeżuwa, krztusi się, kaszle podczas posiłku albo je bardzo ograniczony repertuar pokarmów. Nie powinien jednak samodzielnie prowadzić terapii połykania czy forsować ekspozycji na pokarm.
W przypadku trudności sensorycznych presja „musisz spróbować” może zwiększać napięcie. Warto ustalić z rodziną i specjalistami zasady dotyczące posiłków, tak aby środowisko było przewidywalne i bezpieczne. Jeśli występują oznaki problemu z połykaniem, kaszel, krztuszenie, utrata masy ciała lub inne niepokojące objawy, potrzebna jest ocena medyczna i specjalistyczna.
ASHA zwraca uwagę, że izolowane ćwiczenia oralno-motoryczne nie mają mocnych dowodów jako uniwersalne rozwiązanie problemów karmienia. Dlatego terapia powinna wynikać z diagnozy konkretnego mechanizmu trudności, a nie z gotowego zestawu ćwiczeń stosowanego u każdego dziecka.
Materiał ma charakter edukacyjny. Nie zastępuje indywidualnej diagnozy, konsultacji medycznej, psychologicznej ani logopedycznej.