Mutyzm wybiórczy nie oznacza, że dziecko świadomie wybiera, kiedy chce mówić. ASHA opisuje go jako zaburzenie lękowe, w którym dziecko konsekwentnie nie mówi w określonych sytuacjach społecznych, mimo że w innych miejscach potrafi komunikować się werbalnie. Szkoła jest często jednym z miejsc, gdzie trudność staje się najbardziej widoczna.
Presja na natychmiastową wypowiedź może zwiększać lęk. Publiczne pytania „dlaczego nic nie mówisz?”, obiecywanie nagrody za powiedzenie słowa albo wielokrotne zachęcanie przy całej klasie mogą sprawić, że sytuacja stanie się jeszcze trudniejsza. Lepiej stworzyć możliwość komunikowania w dostępnej formie: wskazaniem, gestem, zapisem, wyborem odpowiedzi lub rozmową w mniej obciążającym środowisku.
Wsparcie powinno być stopniowe i uzgodnione ze specjalistami oraz rodziną. Czasem dziecko zaczyna od komfortowej komunikacji z jedną osobą w pustej sali, a następnie bardzo powoli poszerza krąg sytuacji. Ważne, aby nauczyciel nie interpretował milczenia jako braku wiedzy czy lekceważenia.
Dziecko z mutyzmem wybiórczym nadal powinno mieć możliwość uczestniczenia w życiu klasy. Można tak projektować aktywności, aby wypowiedź głosowa nie była jedyną drogą pokazania wiedzy. Jednocześnie cele terapeutyczne powinny wynikać z indywidualnego planu prowadzonego przez odpowiednio przygotowanych specjalistów.
Źródła
Materiał ma charakter edukacyjny. Nie zastępuje indywidualnej diagnozy, konsultacji medycznej, psychologicznej ani logopedycznej.