Dziecięca apraksja mowy, określana skrótem CAS, jest neurologicznym zaburzeniem planowania i programowania ruchów potrzebnych do mówienia. ASHA podkreśla, że nie jest to po prostu „ciężka wada wymowy”. Problem dotyczy precyzji i spójności sekwencji ruchów mowy przy typowym napięciu mięśniowym. Diagnoza wymaga specjalistycznej oceny logopedycznej.
Nauczyciel nie powinien rozpoznawać apraksji na podstawie pojedynczego objawu. Niespójne błędy, trudność z dłuższymi słowami czy nietypowa prozodia mogą być informacją do przekazania specjaliście, ale podobne zachowania mogą występować także w innych zaburzeniach mowy. Właśnie dlatego potrzebna jest różnicująca diagnoza.
W klasie ważne jest zapewnienie dziecku czasu na odpowiedź i alternatywnych sposobów uczestniczenia. Jeśli mowa jest mało zrozumiała, można korzystać z gestów, obrazów, pisania lub AAC, zgodnie z indywidualnym planem. Nie należy wymagać wielokrotnego powtarzania trudnego słowa przed całą klasą.
Terapia CAS jest specjalistyczna i zwykle wymaga planu ukierunkowanego na produkcję mowy. Zadaniem nauczyciela jest przede wszystkim tworzenie środowiska, w którym trudność w mówieniu nie ogranicza dostępu do nauki ani relacji. Warto ściśle współpracować z logopedą i stosować w klasie te strategie, które zostały wspólnie ustalone.
Materiał ma charakter edukacyjny. Nie zastępuje indywidualnej diagnozy, konsultacji medycznej, psychologicznej ani logopedycznej.