Jąkanie jest zaburzeniem płynności mowy, a jego doświadczenie nie ogranicza się do liczby powtórzeń czy bloków. ASHA w podejściu do oceny płynności podkreśla także wpływ jąkania na uczestnictwo, emocje i codzienne funkcjonowanie. Dlatego reakcja nauczyciela może mieć znaczenie dla poczucia bezpieczeństwa ucznia.
Najważniejsza zasada brzmi: słuchamy treści, nie „naprawiamy” sposobu mówienia w trakcie wypowiedzi. Polecenia typu „zwolnij”, „weź oddech”, „powiedz jeszcze raz spokojnie” mogą zwiększać presję i skupienie na mowie. Lepiej utrzymywać naturalny kontakt, nie kończyć za ucznia zdań i dawać wystarczająco dużo czasu na odpowiedź.
W klasie można ograniczyć niepotrzebną presję czasową. Jeśli szybkie odpytywanie po kolei wyraźnie nasila trudność, warto ustalić z uczniem i specjalistą bardziej komfortową formę udziału. Nie oznacza to automatycznego zwalniania z każdej wypowiedzi ustnej. Celem jest możliwość uczestniczenia bez zawstydzania i niepotrzebnego stresu.
Jeśli pojawiają się komentarze rówieśników, nauczyciel powinien reagować tak samo jak przy innych formach dokuczania. Warto jednocześnie szanować prywatność ucznia i ustalać z nim, czy chce, aby temat jąkania był omawiany w klasie. Strategia szkolna powinna być zgodna z zaleceniami logopedy prowadzącego terapię i z preferencjami samego dziecka.
Materiał ma charakter edukacyjny. Nie zastępuje indywidualnej diagnozy, konsultacji medycznej, psychologicznej ani logopedycznej.