Długie polecenie może obciążać pamięć roboczą i utrudniać rozpoczęcie zadania nawet wtedy, gdy uczeń zna materiał. Problem nasila się, gdy instrukcja zawiera kilka kroków, wyjątki i informacje organizacyjne przekazane jednocześnie. UDL zachęca do projektowania informacji w sposób, który ułatwia dostęp do najważniejszych elementów, a NICE wskazuje wartość wsparcia wizualnego dla dzieci autystycznych.
Zamiast „wyjmijcie zeszyty, zapiszcie temat, otwórzcie podręcznik na stronie 36 i przeczytajcie drugi akapit, a później odpowiedzcie pełnym zdaniem na pytania”, można podzielić zadanie na etapy. Na tablicy pojawiają się cztery krótkie punkty. Nauczyciel mówi pierwszy krok i czeka, aż większość klasy go wykona. Dopiero potem przechodzi dalej.
Warto używać stałych sformułowań. Jeśli raz mówimy „zaznacz”, innym razem „wskaż”, a kolejnym „zakreśl”, mimo że chodzi o tę samą czynność, uczeń może skupiać się bardziej na języku niż na treści. Przy nowych zadaniach pomaga przykład wykonany wspólnie.
Dobrym nawykiem jest sprawdzanie zrozumienia bez pytania „rozumiesz?”. Uczeń często odpowie „tak”, choć nie wie, od czego zacząć. Lepiej zapytać „co robisz jako pierwsze?” albo poprosić o wskazanie pierwszego kroku. Jasne polecenie to nie polecenie infantylne. To komunikat, w którym informacja potrzebna do działania jest łatwa do odnalezienia.
Źródła
Materiał ma charakter edukacyjny. Nie zastępuje indywidualnej diagnozy, konsultacji medycznej, psychologicznej ani logopedycznej.