Universal Design for Learning, czyli UDL, zakłada projektowanie nauczania od początku tak, aby różni uczniowie mieli możliwość dostępu do treści, zaangażowania się i pokazania tego, czego się nauczyli. Zamiast najpierw tworzyć jedną sztywną lekcję, a potem dopisywać do niej liczne wyjątki, nauczyciel od razu planuje kilka dróg dojścia do celu. CAST wskazuje m.in. na potrzebę różnych sposobów prezentacji informacji oraz różnych form działania i ekspresji.
W praktyce może to oznaczać, że instrukcja jest jednocześnie przeczytana, zapisana i zilustrowana przykładem. Uczeń może wykazać zrozumienie poprzez krótką wypowiedź, wskazanie elementów, ułożenie sekwencji albo wykonanie prostego projektu. Cel pozostaje ten sam, ale droga do niego może się różnić.
UDL nie oznacza obniżania wymagań. Chodzi o usuwanie barier, które nie są właściwym celem zadania. Jeśli sprawdzamy znajomość części komputera, problem z długim pisaniem nie powinien uniemożliwiać uczniowi pokazania, że rozpoznaje monitor, pamięć RAM czy płytę główną. Można więc dopuścić podpisywanie, wybór, dopasowanie lub odpowiedź ustną.
Takie projektowanie jest korzystne nie tylko dla uczniów z orzeczeniem. UNICEF podkreśla znaczenie systemów, w których różni uczniowie mogą uczyć się razem. Materiały o dobrej strukturze, jasnych instrukcjach i elastycznych formach odpowiedzi zwykle pomagają całej klasie.
Materiał ma charakter edukacyjny. Nie zastępuje indywidualnej diagnozy, konsultacji medycznej, psychologicznej ani logopedycznej.