Pierwsza tablica AAC często powstaje z myślą o podstawowych potrzebach: „jeść”, „pić”, „toaleta”. To ważne słowa, ale komunikacja dziecka jest znacznie szersza. Potrzebuje ono również sposobu na powiedzenie „jeszcze”, „koniec”, „fajne”, „nie”, „pomóż”, „patrz”, „chcę”, „inny” czy „przerwa”. Dlatego warto łączyć słownictwo dotyczące konkretnych przedmiotów z wyrazami, które można wykorzystać w wielu sytuacjach.
Symbole powinny być łatwe do odnalezienia i rozmieszczone możliwie stabilnie. Ciągłe zmienianie położenia znaków może utrudniać budowanie automatyzacji. Jeśli tablica jest używana w szkole, dobrze aby część słownictwa pozwalała uczestniczyć w typowych sytuacjach klasowych: odpowiedzieć, poprosić o powtórzenie, wybrać aktywność, skomentować i zgłosić trudność.
Nie każdy użytkownik rozumie ten sam poziom symboliczności. Jednej osobie wystarczą proste piktogramy, inna lepiej zrozumie zdjęcia realnych przedmiotów. Dobór powinien wynikać z oceny umiejętności, a nie tylko z wieku metrykalnego. System powinien też być dostępny przez cały czas, a nie przechowywany w szafce „na terapię”.
Dorosły może modelować korzystanie z tablicy podczas codziennych aktywności. Na przykład przy grze wskazuje „moja kolej”, przy posiłku „jeszcze”, a przy trudnym zadaniu „pomóż”. ASHA podkreśla szeroki zakres metod AAC, dlatego tablica nie musi być rozwiązaniem ostatecznym. Może być jednym z elementów systemu komunikacji, który rozwija się wraz z użytkownikiem.
Materiał ma charakter edukacyjny. Nie zastępuje indywidualnej diagnozy, konsultacji medycznej, psychologicznej ani logopedycznej.