AAC to skrót od augmentative and alternative communication, czyli komunikacji wspomagającej i alternatywnej. ASHA opisuje AAC jako zbiór metod uzupełniających lub zastępujących mowę wtedy, gdy mówienie lub rozumienie języka nie wystarcza do skutecznej komunikacji. AAC może być bardzo proste: gest, znak manualny, wskazanie przedmiotu lub obrazka. Może też wykorzystywać tablice symboli, litery, tablet czy specjalistyczne urządzenie generujące mowę.
Ważne jest, aby traktować AAC jako narzędzie do prawdziwej komunikacji, a nie jako ćwiczenie przy stoliku. Dziecko powinno mieć możliwość użycia systemu do proszenia, odmawiania, komentowania, zadawania pytań, żartowania czy dzielenia się zainteresowaniem. Jeśli tablica służy wyłącznie do odpowiadania na pytania dorosłego, jej funkcja pozostaje bardzo ograniczona.
Jednym z kluczowych sposobów nauki jest modelowanie. Dorosły sam wskazuje symbole podczas mówienia, pokazując, jak system działa. Nie wymaga natychmiastowego powtarzania każdego komunikatu. Dzięki temu dziecko obserwuje komunikację w naturalnym kontekście.
Dobór AAC powinien uwzględniać możliwości ruchowe, wzrokowe, językowe, poznawcze i codzienne środowisko użytkownika. Nie ma jednego systemu dobrego dla wszystkich. Warto konsultować wybór ze specjalistą mającym doświadczenie w AAC. Najważniejszym kryterium jest to, czy dane rozwiązanie zwiększa możliwość samodzielnego wyrażania potrzeb, myśli i uczuć.
Materiał ma charakter edukacyjny. Nie zastępuje indywidualnej diagnozy, konsultacji medycznej, psychologicznej ani logopedycznej.