Edukacja włączająca nie polega wyłącznie na tym, że uczniowie przebywają w tej samej sali. Jej celem jest rzeczywiste uczestnictwo w nauce i życiu klasy. UNICEF podkreśla, że włączające systemy edukacji powinny tworzyć możliwość wspólnego uczenia się dzieci o różnych potrzebach. NICE wskazuje również, że u dzieci w wieku szkolnym można rozważać strategie z udziałem rówieśników wspierające komunikację i interakcję.
Najlepszym początkiem nie jest przydzielenie jednemu uczniowi roli „opiekuna” dziecka z autyzmem. Taka relacja może szybko stać się nierówna. Lepiej organizować zadania, w których każde dziecko wnosi coś potrzebnego: jedna osoba wybiera obrazki, druga czyta instrukcję, trzecia układa elementy, a czwarta sprawdza rezultat. Współpraca powstaje wtedy wokół wspólnego celu.
Nauczyciel może modelować proste zachowania społeczne: jak zaprosić kogoś do gry, jak poczekać na odpowiedź, jak zaakceptować odmowę i jak używać jasnego języka. Warto też rozmawiać z całą klasą o różnych sposobach komunikowania i uczenia się bez ujawniania prywatnych informacji o konkretnym uczniu.
Relacje rówieśnicze nie powinny być wymuszane. Część dzieci potrzebuje krótszego kontaktu lub woli aktywności równoległe. Sukcesem nie zawsze jest długa rozmowa; czasem będzie nim wspólne ukończenie zadania albo kilka minut spokojnej zabawy. Najważniejsze, aby uczeń miał możliwość uczestniczenia na poziomie, który jest dla niego dostępny i komfortowy.
Źródła
Materiał ma charakter edukacyjny. Nie zastępuje indywidualnej diagnozy, konsultacji medycznej, psychologicznej ani logopedycznej.